| Afbeelding/foto |
 |
|
09-08-2011 - Cocktail.
Ik heb zin om op het strand te zitten, met een heerlijke cocktail in m'n handen. Met de zon die lekker aan 't schijnen is. Ik dacht, ik meld het maar gewoon even.
Cherrie.
Gepost door: cherrie op 09-08-2011 om 17:51
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
07-08-2011 - De Efteling!
Het is ondertussen alweer zondag. Als het weekend is gaan de dagen veel te snel voorbij, zelfs in de vakantie. Omdat ik dan tenminste dingen kan doen, leuke dingen, dan hoef ik me niet te vervelen. Zaterdag was ik met m'n vriend naar de efteling geweest. Als eerste gingen we in de de python. Ik hou van achtbanen, maar ik haat de python kwam ik toen achter. M'n hoofd knalde echt overal tegen aan. Meteen de rest van de dag er enorme koppijn aan over gehouden, ik ga daar echt nooit meer in. Oke, dat zeg ik nu wel. Maar ik weet toch wel dat ik er alsnog in ga als ik er weer is een keer ben haha. En ook echt een drama bij de droomvlucht. Anderhalf uur hadden we in de rij gestaan, stonden we eindelijk vooraan, nog maar 3 mensen voor ons, is dat ding kapot. De hele tijd voor niks in de rij gestaan en beetje bij beetje afgestorven door de dorst. Allemaal voor niks. Het zou slecht weer worden hadden ze gezegd, maar we hadden de hele dag nog geen regen gezien. Maar toen begon het 's avonds keihard te regenen. Uit het niets. Dus wij schuilen onder zo'n luifel, komen er mensen MET EEN PARAPLU er ook onder staan. Hallo? Je hebt een paraplu, waarom moet je er dan nog onder staan? Meteen al die regen van die paraplu over ons heen, heel fijn. Dus ik zeg er wat van, stappen ze 1 mini stapje opzij, maar alsnog zitten die paraplu's in ons lichaam te prikken en onderand in m'n oog. Dus we werden meteen chagerijnig, en waren vervolgens door de regen gaan lopen op weg naar de auto. Toen we thuis waren nog maar lekker een paar drankjes gedaan, en toen heerlijk gaan slapen. Zo'n dagje sloopt je echt haha, telkens dat wachten en lopen. Maartoch, het blijft altijd leuk om naar een pretpark te gaan.
Liefs, Cherrie.
Gepost door: cherrie op 07-08-2011 om 18:28
|
|
03-08-2011 - How to heal a broken heart?
In deze wereld zijn al miljoenen harten gebroken. De meesten zelfs meerdere keren, op meerdere manieren. Via ‘the hard way’ of misschien via een lullige uitweg. Maar toch trekken we dit probleem naar ons toe, alsof we de enige zijn die dit ervaren. We luisteren naar de verhalen van onze vrienden en vriendinnen. We krijgen zoveel ‘heartbreak’-verhalen, en toch blijven we geloven dat we de enige zijn. Doordat onze harten gebroken zijn, worden we naïef. We denken alleen nog maar aan de pijn die we zelf hebben, en niet aan de pijn die anderen kunnen hebben. We moeten een manier zien te vinden om onszelf uit de put te trekken. Om verder te leven, om ons hart te helen.
Sommigen mensen stellen hun hart te snel open voor woorden, die op dat moment dan vaak niet gemeend zijn. Sommigen mensen stellen hun hart juist nooit open, waardoor ze geen kans hebben om lief te hebben én om geliefd te worden. Mensen willen niet meer redelijk zijn. Mensen willen niet meer de waarde van liefde in zien. Ze stellen de waarde meestal te laag, of juist te hoog. Niemand kan liefde maken zoals in een film. In een film wordt liefde afgeschreven als een puur iets. Als een perfectie. Je kunt het beschrijven als een gebergte. Veel hoogtepunten, met hier en daar dieptepunten. Maar de dieptepunten krijg je niet in beeld. Ze laten je er maar een paar zien, die altijd weer goed komen. Maar in de echte wereld, is dit anders. Niet alle dieptepunten vallen te herstellen, en dan komt het.. the heartbreak.
Maar, wat doen we nou als we alle verhalen hebben verteld, en de wond nog niet is geheeld? We kunnen er geen pleister opplakken, zo makkelijk gaat het niet weg. We kunnen er geen medicijnen voor innemen, zoals we dat doen bij hoofdpijn. De pijn zit binnen in ons. Sommigen gaan kilo’s chocolade eten, omdat je daar vrolijk van wordt. Maar dat is ook maar voor een bepaalde tijd, en bovendien kom je zelf dan ook kilo’s aan. En daar zit niemand op te wachten. We proberen er alles aan te doen, om de pijn te vergeten. Om de pijn en het verdriet te laten slijten, maar dat gaat niet zomaar.
Er is niet een speciaal iets wat je moet doen, of moet nemen om over een gebroken hart te komen. Er zijn wel dingen, die je niet moet doen als je hart gebroken is in tienduizenden stukjes. Ontloop de mooie romantische films. Het is altijd heel fijn om van deze films te genieten, maar als je met deze problemen zit, worden ze alleen maar erger. Je gaat verlangen naar een perfecte liefde die er toch niet is. Je gaat verlangen naar de armen van je ex-geliefde, die je 9 van de 10 keer toch niet meer krijgt te voelen. Je gaat verlangen naar dingen die er niet meer zijn, naar dingen die je niet meer samen met hem of haar kan doen. We kunnen alleen maar wachten tot we iemand anders ontmoeten die ons de pijn laat vergeten, verzachten. En langzaam maar zeker, verliefd laat worden.
We moeten stoppen met bang zijn voor de liefde. We moeten stoppen met uitsluiten van de angst. We moeten verder gaan. Het gaat niet allemaal vanzelf. We moeten liefde geven en nemen, want iemand die geen liefde geeft kan onmogelijk liefde ontvangen. We moeten verder gaan met het vechten voor het gevoel dat we oh-zo-graag willen hebben. We moeten ergens mee beginnen, waar iedereen lang geleden al mee moest beginnen. We moeten geloven in de helende kracht van de liefde. We moeten geloven, in de liefde.
-- Cherrie.
Gepost door: cherrie op 03-08-2011 om 19:09
|
|
03-08-2011 - Eindelijk, iets te doen.
Eindelijk! Een dag die wat minder saai verloopt tot nu toe. Al begon m'n dag natuurlijk pas weer rond half 1, omdat ik me bed nooit uit kan komen. En laten we eerlijk blijven, waarom zou ik? Waarom zou ik, als ik toch lekker kan blijven liggen? Ik kon het ook niet meteen opbrengen om te gaan douchen, dus ging ik nog maar een stukje van de film kijken die ik vannacht nog niet had afgekeken. Maar m'n vriend had een afspraak voor me gemaakt bij de kapper om half 3 , dus ik kon dit keer niet de hele dag door lopen niksen. Thank God, want dat is echt dodelijk om dag in dag uit niets te doen te hebben. Ik hoor jullie trouwens al weer denken: 'Waarom maak je zelf niet een afspraak bij de kapper, verwend nest.' Maar dat zal ik maar meteen de wereld uit helpen, hij moest zelf ook naar de kapper, en bovendien was het een cadeautje van hem omdat ik mijn haar weer wat blonder wilde hebben. Helaas zien mijn moeder & mijn broer totaal geen verschil. Maargoed, het gaat er meer om wat ik er van vind, en ik vind het mooi. Voor de rest zie ik wel weer wat de dag me brengt.
Liefs, Cherrie.
Gepost door: cherrie op 03-08-2011 om 18:59
|
|
02-08-2011 - School, of vakantie?
Ik weet dat ik net heb gezegd dat ik doodsbang ben voor m'n examenjaar, maar ik kan ook niet wachten totdat mijn school weer begint. Vakantie is geweldig, maar als je vriend elke dag moet werken en jij zelf thuis niks zit te doen, wordt de vakantie nogal saai. Wat vrienden betreft, mijn beste vriendin zit in haar moederland, in Oekraïne. Ze is daar meestal de hele zomer, dus die komt pas volgende week weer terug. Dus als je vriend full-time werkt, en je vrienden op vakantie zijn, gaat de vakantie langzaam voorbij. Er valt gewoon niks te doen. Ja af en toe een dagje werken, maar werken is ook niet alles in je vakantie. In je vakantie hoor je niet alleen maar te werken, maar ook leuke en ontspannende dingen te doen. Dus kortom, laat die school maar weer beginnen. Maar als de school eenmaal begonnen is, ga ik waarschijnlijk weer smeken om vakantie. Maar je kan natuurlijk niet alles hebben, dus ik ga er ook niet over door zeuren. Het is nou eenmaal niet anders. Raar eigenlijk, dat je verlangt naar het een, en dan als je het eenmaal hebt, je weer begint te verlangen naar het ander. Wat zit een mens toch eigenlijk raar in elkaar. Vandaag was ik even langs de bibliotheek gegaan, want ik had nieuwe boeken nodig. Leesvoer, zodat ik weer een tijdje vooruit kan. Dus ik ga op m'n fietsje naar de bibliotheek. Sta ik daar een beetje rond te lopen, en op m'n gemak te kijken naar wat voor boeken ik nu weer zal uitkiezen. 'T is altijd doodstil daar, maar nu hoorde ik opeens een klein jongetje heel hard huilen en zeggen: 'Mamma, mamma.' Het arme kind was dus overduidelijk z'n moeder kwijt. Hij liep langs allemaal volwassenen mensen, maar die keken op en gingen weer verder lezen. Ik stond nog even naar het kindje te kijken, maar ik kon hem gewoon niet zo laten staan. Dus ik loop naar hem toe, en vervolgens verschuilt ie zich achter de boekenkast, alsof die bang voor me was. Zachtjes zei ik tegen hem: 'Wat is er, ben je je mamma kwijt?' Hij kwam steeds ietsjes dichterbij en riep weer : 'Mamma.' Ik besloot om met hem mee te lopen en z'n moeder te zoeken. Maar opeens wilde hij niet meer zoeken, en ging het kind op een stoel zitten. Vraag me niet waarom, maar er waren 2 politie agenten in de bilbiotheek, ze zagen me bij het huilende kind zitten, en kwamen naar me toe. En tegelijkertijd zag ik achter hun een vrouw lopen die zich tussen de politiemannen door wringde. Het kon niet anders, dat was zijn moeder. Ze liep naar het kind toe, en de politie agenten liepen ook mee. Maar zei de vrouw ook maar 1 ding tegen me? Neehoor, er kon geen eens een dank je wel van af. Ze zat alleen maar te praten tegen het kind, en tegen de politie. Terwijl de politie daar alleen was om iets met de bibliotheek te bespreken kwam ik later achter. Dus ik sta op, ik geef het kind een aai over z'n bol en zeg: 'Nou, je mamma is er weer.' Vervolgens liep ik weg, ik kon daar nog wel een eeuwigheid blijven staan, maar er viel toch niet te praten. Weer een goede daad verricht laat ik maar zeggen. Zonder enig dankbaar woord, maar dat geeft niet. Het geeft mezelf tenminste weer een gevoel van voldoening. Nou de werkdag van m'n vriend zit er gelukkig bijna op, dus die komt me zo ophalen. Deze week moet ie vroeg beginnen, dus is hij gelukkig wat eerder klaar. Dat scheelt weer voor deze week. Ik post snel weer iets nieuws!
Liefs, Cherrie.
Gepost door: Cherrie op 02-08-2011 om 16:44
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
02-08-2011 - Nieuweling!
Hee hallo,
Jahoor, jullie zullen ook wel denken. We krijgen zovaak een nieuw iemand hier, die zich voor wilt stellen en zich voorneemt om vaak te schrijven, en dat er dan vervolgens opeens niks meer van terecht komt. Nou, ik geef jullie helemaal gelijk om dat te denken, want dat gebeurt waarschijnlijk ook 9 van de 10 keer. Maar ik ga het proberen wél vol te houden haha. Ik ga geen beloftes maken, want je weet maar nooit zeker of je zo'n belofte wel kan na blijven komen. Ik ben Cherrie en ik ben 17 jaar en ik woon in 't hartje van het land; Utrecht. Na deze zomervakantie moet ik hard beginnen met leren weer, want ik zit dan in m'n examenjaar, 5havo. Ik ben er doodsbang voor, echt doodsbang. Niet voor wat er daarna komt, maar gewoon voor de examens zelf. Nu al, laat staan als het écht zover is. En ik kan nu wel een heel lang verhaal gaan vertellen, waar jullie waarschijnlijk toch niets aan hebben. Dus ik ga verstandig zijn, en stoppen met door blijven typen. Jullie komen er toch vanzelf wel achter wat ik ga posten, en wat voor persoon ik ben.
Liefs, Cherrie.
Gepost door: cherrie op 02-08-2011 om 16:09
|
|
|
